ከጥንት ጀምሮ እግዚአብሔር በብዙ ዓይነትና በብዙ ጎዳና ለአባቶቻችን በነቢያት ተናግሮ ፥ ሁሉን ወራሽ ባደረገው ደግሞም ዓለማትን በፈጠረበት በልጁ በዚህ ዘመን መጨረሻ ለእኛ ተናገረን ፤ እርሱም የክብሩ መንጸባረቅና የባሕርዩ ምሳሌ ሆኖ ፥ ሁሉን በስልጣኑ ቃል እየደገፈ ፥ ኃጢአታችንን በራሱ ካነጻ በኋላ በሰማያት በግርማው ቀኝ ተቀመጠ ፤ ከመላእክት ይልቅ እጅግ የሚበልጥ ስምን በወረሰ መጠን እንዲሁ ከእነርሱ አብዝቶ ይበልጣል ። ከመላእክትስ ። አንተ ልጄ ነህ ፥ እኔ ዛሬ ወልጄሃለሁ ፥ ደግሞም ። እኔ አባት እሆነዋለሁ እርሱም ልጅ ይሆነኛል ያለው ከቶ ለማን ነው ? ደግሞም በኵርን ወደ ዓለም ሲያገባ ። የእግዚአብሔር መላእክት ሁሉም ለእርሱ ይስገዱ ይላል ። ስለ መላእክትም ። መላእክቱን መናፍስት አገልጋዮቹንም የእሳት ነበልባል የሚያደርግ ይላል ፤ ስለ ልጁ ግን ። አምላክ ሆይ ፥ ዙፋንህ እስከ ዘላለም ድረስ ይኖራል ፤ የመንግሥትህ በትር የቅንነት በትር ነው ። ጽድቅን ወደድህ ዓመፅንም ጠላህ ፤ ስለዚህ እግዚአብሔር አምላክህ ከጓደኞችህ ይልቅ በደስታ ዘይት ቀባህ ይላል ። ደግሞ ። ጌታ ሆይ ፥ አንተ ከጥንት ምድርን መሠረትህ ፥ ሰማዮችም የእጆችህ ሥራ ናቸው ፤ እነርሱም ይጠፋሉ አንተ ግን ጸንተህ ትኖራለህ ፤ ሁሉም እንደ ልብስ ያረጃሉ ፥ እንደ መጎናጸፊያም ትጠቀልላቸዋለህ ይለወጡማል ፤ አንተ ግን አንተ ነህ ፥ ዓመቶችህም ከቶ አያልቁም ይላል ። ነገር ግን ከመላእክት ። ጠላቶችህን የእግርህ መረገጫ እስካደርግልህ ድረስ በቀኜ ተቀመጥ ከቶ ለማን ብሎአል ? ሁሉ መዳንን ይወርሱ ዘንድ ስላላቸው ለማገዝ የሚላኩ የሚያገለግሉም መናፍስት አይደሉምን ? ስለዚህ ከሰማነው ነገር ምናልባት እንዳንወሰድ ፥ ለእርሱ አብልጠን ልንጠነቀቅ ያስፈልገናል ። በመላእክት የተነገረው ቃል ጽኑ ከሆነ ፥ መተላለፍና አለመታዘዝም ሁሉ የጽድቅን ብድራት ከተቀበለ ፥ እኛስ እንዲህ ያለውን ታላቅ መዳን ቸል ብንለው ፥ እንዴት እናመልጣለን ? ይህ በጌታ በመጀመሪያ የተነገረ ነበርና ፥ የሰሙትም ለእኛ አጸኑት ፥ እግዚአብሔርም እርሱ ራሱ እንደ ፈቀደ በምልክትና በድንቅ ነገር በልዩ ልዩ ተአምራትም ፥ መንፈስ ቅዱስንም በማደል አብሮ መሰከረለት ። ስለ እርሱ የምንናገርበትን የሚመጣውን ዓለም ለመላእክት ያስገዛው አይደለምና ። ነገር ግን አንዱ በአንድ ስፍራ ። ታስበው ዘንድ ሰው ምንድር ነው ? ወይስ ትጎበኘው ዘንድ የሰው ልጅ ምንድር ነው ? ከመላእክት ይልቅ በጥቂት አሳነስኸው ፤ የክብርና የምስጋና ዘውድ ጫንህለት ፥ በእጆችህም ሥራ ላይ ሾምኸው ፤ ሁሉን ከእግሮቹ በታች አስገዛህለት ብሎ መሰከረ ። ሁሉን ከእርሱ በታች ባስገዛ ጊዜ ያልተገዛለት ምንም አልተወምና ። አሁን ግን ሁሉ እንደ ተገዛለት ገና አናይም ፤ ነገር ግን በእግዚአብሔር ጸጋ ስለ ሰው ሁሉ ሞትን ይቀምስ ዘንድ ፥ ከመላእክት ይልቅ በጥቂት አንሶ የነበረውን ኢየሱስን ከሞት መከራ የተነሣ የክብርና የምስጋናን ዘውድ ተጭኖ እናየዋለን ። ብዙ ልጆችን ወደ ክብር ሲያመጣ የመዳናቸውን ራስ በመከራ ይፈጽም ዘንድ ፥ ከእርሱ የተነሣ ሁሉ በእርሱም ሁሉ ለሆነ ፥ ለእርሱ ተገብቶታልና ። የሚቀድሰውና የሚቀደሱት ሁሉ ከአንድ ናቸውና ፤ ስለዚህም ምክንያት ። ስምህን ለወንድሞቼ እነግራቸዋለሁ በማኅበርም መካከል በዜማ አመሰግንሃለሁ ፤ ደግሞም ። እኔ በእርሱ እታመናለሁ ፤ ደግሞም ። እነሆኝ እኔን እግዚአብሔር የሰጠኝንም ልጆች ሲል ወንድሞች ብሎ ሊጠራቸው አያፍርም ። እንግዲህ ልጆቹ በሥጋና በደም ስለሚካፈሉ ፥ እርሱ ደግሞ በሞት ላይ ሥልጣን ያለውን በሞት እንዲሽር ፥ ይኸውም ዲያብሎስ ነው ፥ በሕይወታቸውም ሁሉ ስለ ሞት ፍርሃት በባርነት ይታሰሩ የነበሩትን ሁሉ ነጻ እንዲያወጣ ፥ በሥጋና በደም እንዲሁ ተካፈለ ። የአብርሃምን ዘር ይዞአል እንጂ የያዘው የመላእክትን አይደለም ። ስለዚህ የሕዝብን ኃጢአት ለማስተስረይ ፥ ለእግዚአብሔር በሆነው ነገር ሁሉ የሚምርና የታመነ ሊቀ ካህናት እንዲሆን ፥ በነገር ሁሉ ወንድሞቹን ሊመስል ተገባው ። እርሱ ራሱ ተፈትኖ መከራን ስለ ተቀበለ የሚፈተኑትን ሊረዳቸው ይችላልና ። ስለዚህ ፥ ከሰማያዊው ጥሪ ተካፋዮች የሆናችሁ ቅዱሳን ወንድሞች ሆይ ፥ የሃይማኖታችንን ሐዋርያና ሊቀ ካህናት ኢየሱስ ክርስቶስን ተመልከቱ ፤ ሙሴ ደግሞ በቤቱ ሁሉ የታመነ እንደሆነ ፥ እርሱ ለሾመው የታመነ ነበረ ። ቤትን የሚያዘጋጀው ከቤቱ ይልቅ የሚበልጥ ክብር እንዳለው መጠን ፥ እንዲሁ እርሱ ከሙሴ ይልቅ የሚበልጥ ክብር የተገባው ሆኖ ተቆጥሮአልና ። እያንዳንዱ ቤት በአንድ ሰው ተዘጋጅቶአልና ፥ ሁሉን ያዘጋጀ ግን እግዚአብሔር ነው ። ሙሴስ በኋላ ስለሚነገረው ነገር ምስክር ሊሆን በቤቱ ሁሉ እንደ ሎሌ የታመነ ነበረ ፥ ክርስቶስ ግን እንደ ልጅ በቤቱ ላይ የታመነ ነው ፤ እኛም የምንደፍርበትን የምንመካበትንም ተስፋ እስከ መጨረሻው አጽንተን ብንጠብቅ ቤቱ ነን ። ስለዚህ መንፈስ ቅዱስ እንደሚል ። ዛሬ ድምፁን ብትሰሙት ፥ አባቶቻችሁ እኔን የፈተኑበት የመረመሩበትም አርባ ዓመትም ሥራዬን ያዩበት በምድረ በዳ በፈተና ቀን በማስመረር እንደ ሆነ ፥ ልባችሁን እልከኛ አታድርጉ ። ስለዚህ ያን ትውልድ ተቆጥቼ ። ዘወትር በልባቸው ይስታሉ መንገዴን ግን አላወቁም አልሁ ፤ እንዲሁ ። ወደ ዕረፍቴ አይገቡም ብዬ በቍጣዬ ማልሁ ። ወንድሞች ሆይ ፥ ምናልባት ሕያው እግዚአብሔርን የሚያስክዳችሁ ክፉና የማያምን ልብ ከእናንተ በአንዳችሁ እንዳይኖር ተጠንቀቁ ፤ ነገር ግን ከእናንተ ማንም በኃጢአት መታለል እልከኛ እንዳይሆን ፥ ዛሬ ተብሎ ሲጠራ ሳለ ፥ በእያንዳንዱ ቀን እርስ በርሳችሁ ተመካከሩ ፤ የመጀመሪያ እምነታችንን እስከ መጨረሻው አጽንተን ብንጠብቅ ፥ የክርስቶስ ተካፋዮች ሆነናልና ፤ እየተባለ ። ዛሬ ድምጹን ብትሰሙት ፥ በማስመረር እንደሆነ ልባችሁን እልከኛ አታድርጉ ። ሰምተው ያስመረሩት እነማን ነበሩ ? በሙሴ ተመርተው ከግብጽ የወጡ ሁሉ አይደሉምን ? አርባ አመትም የተቆጣባቸው እነማን ነበሩ ? ሬሳቸው በምድረ በዳ የወደቀ ፥ ኃጢአትን ያደረጉት እነርሱ አይደሉምን ? ካልታዘዙትም በቀር ወደ እረፍቱ እንዳይገቡ የማለባቸው እነማን ነበሩ ? ባለማመናቸውም ጠንቅ ሊገቡ እንዳልተቻላቸው እናያለን ። እንግዲህ ወደ ዕረፍቱ ለመግባት ተስፋ ገና ቀርቶልን ከሆነ ፥ ምናልባት ከእናንተ ማንም የማይበቃ መስሎ እንዳይታይ እንፍራ ። ለእነዚያ ደግሞ እንደ ተነገረ ለእኛ የምስራች ተሰብኮልናልና ፤ ዳሩ ግን የሰሙት ቃል ከሰሚዎቹ ጋር በእምነት ስላልተዋሐደ አልጠቀማቸውም ። ሥራው ዓለም ከተፈጠረ ጀምሮ ምንም እንኳ ቢፈጸም ። እንዲህ ። ወደ ዕረፍቴ አይገቡም ብዬ በቁጣዬ ማልሁ እንዳለ ፥ እኛስ ያመንን ወደ ዕረፍቱ እንገባለን ። ስለ ሰባተኛው ቀን በአንድ ስፍራ ። እግዚአብሔርም በሰባተኛው ቀን ከሥራው ሁሉ ዐረፈ ብሎአልና ፤ በዚህ ስፍራም ደግሞ ። ወደ ዕረፍቴ አይገቡም ። እንግዲህ አንዳንዶች በዚያ እንዲገቡ ስለ ቀሩ ፥ ቀድሞም የምስራች የተሰበከላቸው ባለመታዘዝ ጠንቅ ስላልገቡ ። ዛሬ ድምፁን ብትሰሙት ልባችሁን እልከኛ አታድርጉ በፊት እንደ ተባለ ፥ ይህን ከሚያህል ዘመን በኋላ በዳዊት ሲናገር ። ዛሬ ብሎ አንድ ቀን እንደ ገና ይቀጥራል ። ኢያሱ አሳርፎአቸው ኖሮ ቢሆንስ ፥ ከዚያ በኋላ ስለ ሌላ ቀን ባልተናገረ ነበር ። እንግዲያስ የሰንበት ዕረፍት ለእግዚአብሔር ሕዝብ ቀርቶላቸዋል ። ወደ ዕረፍቱ የገባ ፥ እግዚአብሔር ከሥራው እንዳረፈ ፥ እርሱ ደግሞ ከሥራው አርፎአልና ። እንግዲህ እንደዚያ እንደ አለመታዘዝ ምሳሌ ማንም እንዳይወድቅ ወደዚያ ዕረፍት ለመግባት እንትጋ ። የእግዚአብሔር ቃል ሕያው ነውና ፥ የሚሠራም ፥ ሁለትም አፍ ካለው ሰይፍ ሁሉ ይልቅ የተሳለ ነው ፥ ነፍስንና መንፈስንም ጅማትንና ቅልጥምንም እስኪለይ ድረስ ይወጋል ፥ የልብንም ስሜትና አሳብ ይመረምራል ፤ እኛን በሚቆጣጠር በእርሱ ዓይኖቹ ፊት ሁሉ ነገር የተራቆተና የተገለጠ ነው እንጂ ፥ በእርሱ ፊት የተሰወረ ፍጥረት የለም ። እንግዲህ በሰማያት ያለፈ ትልቅ ሊቀ ካህናት የእግዚአብሔር ልጅ ኢየሱስ ስላለን ፥ ጸንተን ሃይማኖታችንን እንጠብቅ ። ከኃጢአት በቀር በነገር ሁሉ እንደ እኛ የተፈተነ ነው እንጂ ፥ በድካማችን ሊራራልን የማይችል ሊቀ ካህናት የለንም ። እንግዲህ ምሕረትን እንድንቀበል በሚያስፈልገንም ጊዜ የሚረዳንን ጸጋ እንድናገኝ ወደ ጸጋው ዙፋን በእምነት እንቅረብ ። ሊቀ ካህናት ሁሉ ስለ ኃጢአት መባንና መስዋዕትን ሊያቀርብ ከሰው ተመርጦ ለእግዚአብሔር በሆነው ነገር ሁሉ ስለ ሰው ይሾማልና ፤ እርሱ ራሱም ደግሞ ድካምን ስለሚለብስ ፥ ላልተማሩትና ለሚስቱት ሊራራላቸው ይችላል ፤ በዚህም ምክንያት ስለ ሕዝብ እንደሚያቀርብ እንዲሁ ስለ ራሱ ደግሞ መስዋዕትን ስለ ኃጢአት ሊያቀርብ ይገባዋል ። እንደ አሮንም በእግዚአብሔር ከተጠራ በቀር ማንም ክብሩን ለራሱ የሚወስድ የለም ። እንዲሁ ክርስቶስ ደግሞ ሊቀ ካህናት ሊሆን ራሱን አላከበረም ነገር ግን ። አንተ ልጄ ነህ እኔ ዛሬ ወልጄሃለሁ ያለው እርሱ ነው ፤ እንደዚህም በሌላ ስፍራ ደግሞ ። አንተ እንደ መልከ ጼዴቅ ሹመት ለዘላለም ካህን ነህ ይላል ። እርሱም በስጋው ወራት ከሞት ሊያድነው ወደሚችል ከብርቱ ጩኸትና ከእንባ ጋር ጸሎትንና ምልጃን አቀረበ ፥ እግዚአብሔርንም ስለ መፍራቱ ተሰማለት ፤ ምንም ልጅ ቢሆን ፥ ከተቀበለው መከራ መታዘዝን ተማረ ፤ ከተፈጸመም በኋላ በእግዚአብሔር እንደ መልከ ጼዴቅ ሹመት ሊቀ ካህናት ተብሎ ስለ ተጠራ ፥ ለሚታዘዙለት ሁሉ የዘላለም መዳን ምክንያት ሆነላቸው ። ስለ እርሱም የምንናገረው ብዙ ነገር አለን ፥ ጆሮቻችሁም ስለ ፈዘዙ በቃል ልንተረጕመው ጭንቅ ነው ። ከጊዜው የተነሳ አስተማሪዎች ልትሆኑ ሲገባችሁ ፥ አንድ ሰው ስለ እግዚአብሔር ቃላት መጀመሪያ ያለውን የሕፃንነትን ትምህርት እንዲያስተምራችሁ እንደ ገና ያስፈልጋችኋልና ፤ የሚያስፈልጋችሁም ወተት ነው እንጂ ጠንካራ ምግብ አይደለም ። ወተት የሚጋት ሁሉ ሕፃን ስለ ሆነ የጽድቅን ቃል አያውቅምና ፤ ጠንካራ ምግብ ግን መልካሙንና ክፉውን ለመለየት በስራቸው የለመደ ልቡና ላላቸው ለፍጹማን ሰዎች ነው ። ስለዚህ የክርስቶስን ነገር መጀመሪያ የሚናገረውን ቃል ትተን ወደ ፍጻሜ እንሂድ ፤ መሠረትን ደግመን አንመሥርት ፥ እርሱም ከሞተ ሥራ ንስሐና በእግዚአብሔር እምነት ፥ ስለ ጥምቀቶችና እጆችንም ስለ መጫን ስለ ሙታንም ትንሣኤ ስለ ዘላለም ፍርድም ትምህርት ነው ። እግዚአብሔርም ቢፈቅድ ይህን እናደርጋለን ። አንድ ጊዜ ብርሃን የበራላቸውን ሰማያዊውንም ስጦታ የቀመሱትን ከመንፈስ ቅዱስም ተካፋዮች ሆነው የነበሩትን መልካሙንም የእግዚአብሔርን ቃልና ሊመጣ ያለውን የዓለም ኃይል የቀመሱትን በኋላም የካዱትን እንደገና ለንስሐ እነርሱን ማደስ የማይቻል ነው ፤ ለራሳቸው የእግዚአብሔርን ልጅ ይሰቅሉታልና ያዋርዱትማልና ። ብዙ ጊዜ በእርስዋ ላይ የሚወርደውን ዝናብ የምትጠጣ መሬት ፥ ለሚያርሱአትም ደግሞ የምትጠቅምን አትክልት የምታበቅል ፥ ከእግዚአብሔር በረከትን ታገኛለችና ፤ እሾህና ኵርንችትን ግን ብታወጣ ፥ የተጣለች ናት ለመረገምም ትቀርባለች ፥ መጨረሻዋም መቃጠል ነው ። ስለ እናንተ ግን ፥ ወዳጆች ሆይ ፥ ምንም እንኳ እንዲሁ ብንናገር ፥ አብልጦ የሚሻለውና ለመዳን የሚሆነው እንዲሆንላችሁ ተረድተናል ። እግዚአብሔር ፥ ቅዱሳንን ስላገለገላችሁ እስከ አሁንም ስለምታገለግሉአቸው ፥ ያደረጋችሁትን ሥራ ለስሙም ያሳያችሁትን ፍቅር ይረሳ ዘንድ ዓመፀኛ አይደለምና ። በእምነትና በትዕግሥትም የተስፋውን ቃል የሚወርሱትን እንድትመስሉ እንጂ ዳተኞች እንዳትሆኑ ፥ ተስፋ እስኪሞላ ድረስ እያንዳንዳችሁ ያን ትጋት እስከ መጨረሻ እንድታሳዩ እንመኛለን ። እግዚአብሔርም ለአብርሃም ተስፋ በሰጠው ጊዜ ። በእውነት እየባረክሁ እባርክሃለሁ እያበዛሁም አበዛሃለሁ ብሎ ፥ ከእርሱ በሚበልጥ በማንም ሊምል ስላልቻለ ፥ በራሱ ማለ ፤ እንዲሁም እርሱ ከታገሰ በኋላ ተስፋውን አገኘ ። ሰዎች ከእነርሱ በሚበልጠው ይምላሉና ፥ ለማስረዳትም የሆነው መሐላ የሙግት ሁሉ ፍጻሜ ይሆናል ፤ ስለዚህም እግዚአብሔር ፥ የተስፋውን ቃል ለሚወርሱ ፈቃዱ እንደ ማይለወጥ አብልጦ ሊያሳያቸው ስለ ፈቀደ ፥ እግዚአብሔር ሊዋሽ በማይቻል በሁለት በማይለወጥ ነገር ፥ በፊታችን ያለውን ተስፋ ለመያዝ ለሸሸን ለእኛ ብርቱ መጽናናት ይሆንልን ዘንድ ፥ በመሓላ በመካከል ገባ ፤ ይህም ተስፋ እንደ ነፍስ መልሕቅ አለን እርሱም እርግጥና ጽኑ የሆነ ወደ መጋረጃውም ውስጥ የገባ ነው ፤ በዚያም ኢየሱስ እንደ መልከ ጼዴቅ ሹመት ለዘላለም ሊቀ ካህናት የሆነው ፥ ስለ እኛ ቀዳሚ ሆኖ ገባ ። የሳሌም ንጉሥና የልዑል እግዚአብሔር ካህን የሆነ ይህ መልከ ጼዴቅ አብርሃም ነገሥታትን ገድሎ ሲመለስ ከእርሱ ጋር ተገናኝቶ ባረከው ፤ ለእርሱም ደግሞ አብርሃም ከሁሉ አስራትን አካፈለው ። የስሙም ትርጓሜ በመጀመሪያ የጽድቅ ንጉሥ ነው ፥ ኋላም ደግሞ የሳሌም ንጉሥ ማለት የሰላም ንጉሥ ነው ። አባትና እናት የትውልድም ቍጥር የሉትም ፥ ለዘመኑም ጥንት ለህይወቱም ፍጻሜ የለውም ፥ ዳሩ ግን በእግዚአብሔር ልጅ ተመስሎ ለዘላለም ካህን ሆኖ ይኖራል ። የአባቶች አለቃ አብርሃም ከዘረፋው የሚሻለውን አስራት የሰጠው ይህ ሰው እንዴት ትልቅ እንደ ነበረ እስኪ ተመልከቱ ። ከሌዊ ልጆችም ክህነትን የሚቀበሉት ከህዝቡ ማለት ከወንድሞቻቸው ፥ እነርሱ ምንም ከአብርሃም ወገብ ቢወጡ ፥ ከእነርሱ አሥራትን በሕግ እንዲያስወጡ ትእዛዝ አላቸው ፤ ትውልዱ ከእነርሱ የማይቈጠረው ግን ከአብርሃም አሥራትን አውጥቶአል ፥ የተስፋ ቃል የነበረውንም ባርኮአል ። ትንሹም በታላቁ እንዲባረክ ክርክር የሌለበት ነገር ነው ። በዚህስ የሚሞቱ ሰዎች አሥራትን ያስወጣሉ ፥ በዚያ ግን የሚያስወጣ በሕይወት እንዲኖር የተመሰከረለት እርሱ ነው ። ይህንም ለማለት ሲፈቀድ ፥ አሥራትን የሚያስወጣ ሌዊ እንኳ በአብርሃም እጅ አሥራትን ሰጥቶአል ፤ መልከ ጼዴቅ በተገናኘው ጊዜ ገና በአባቱ ወገብ ነበረና ። እንግዲህ ህዝቡ በሌዊ ክህነት የተመሠረተን ሕግ ተቀብለዋልና በዚያ ክህነት ፍጹምነት የተገኘ ቢሆን ፥ እንደ አሮን ሹመት የማይቈጠር ፥ እንደ መልከ ጼዴቅ ሹመት ግን የሆነ ሌላ ካህን ሊነሳ ወደፊት ስለ ምን ያስፈልጋል ? ክህነቱ ሲለወጥ ፥ ሕጉ ደግሞ ሊለወጥ የግድ ነውና ። ይህ ነገር የተነገረለት እርሱ በሌላ ወገን ተካፍሎአልና ፥ ከዚያም መሠዊያውን ያገለገለ ማንም የለም ፤ ጌታችን ከይሁዳ ነገድ እንደወጣ የተገለጠ ነውና ፥ ስለዚህም ነገድ ሙሴ ምንም እንኳ ስለ ክህነት አልተናገረም ። በማያልፍም ሕይወት ኃይል እንጂ በሥጋ ትእዛዝ ሕግ ሳይሆን ሌላ ካህን በመልከ ጼዴቅ ምሳሌ ቢነሳ ፥ ይህ እጅግ አብልጦ የሚገለጥ ነው ። አንተ እንደ መልከ ጼዴቅ ሹመት ለዘላለም ካህን ነህ ብሎ ይመሰክራልና ። ሕጉ ምንም ፍጹም አላደረገምና ፥ ስለዚህም የምትደክም የማትጠቅምም ስለሆነች የቀደመች ትእዛዝ ተሽራለች ፥ ወደ እግዚአብሔርም የምንቀርብበት የሚሻል ተስፋ ገብቶአል ። እነርሱም ያለ መሐላ ካህናት ሆነዋልና ፤ እርሱ ግን ። ጌታ ። አንተ እንደ መልከ ጼዴቅ ሹመት ለዘላለም ካህን ነህ ብሎ ማለ አይጸጸትም ብሎ በተናገረለት ከመሐላ ጋር ካህን ሆኖአልና ያለ መሐላ ካህን እንዳልሆነ መጠን ፥ እንዲሁ ኢየሱስ ለሚሻል ኪዳን ዋስ ሆኖአል ። እነርሱም እንዳይኖሩ ሞት ስለ ከለከላቸው ካህናት የሆኑት ብዙ ናቸው ፤ እርሱ ግን ለዘላለም የሚኖር ስለሆነ የማይለወጥ ክህነት አለው ፤ ስለ እነርሱም ሊያማልድ ዘወትር በሕይወት ይኖራልና ስለዚህ ደግሞ በእርሱ ወደ እግዚአብሔር የሚመጡትን ፈጽሞ ሊያድናቸው ይችላል ። ቅዱስና ያለ ተንኮል ነውርም የሌለበት ከኃጢአተኞችም የተለየ ከሰማያትም ከፍ ከፍ ያለ ፥ እንደዚህ ያለ ሊቀ ካህናት ይገባልና ፤ እርሱም እንደነዚያ ሊቃነ ካህናት አስቀድሞ ስለ ራሱ ኃጢአት በኋላም ስለ ሕዝቡ ኃጢአት ዕለት ዕለት መሥዋዕትን ሊያቀርብ አያስፈልገውም ፤ ራሱን ባቀረበ ጊዜ ይህን አንድ ጊዜ ፈጽሞ አድርጎአልና ። ሕጉ ድካም ያላቸውን ሰዎች ሊቀ ካህናት አድርጎ ይሾማልና ፤ ከሕግ በኋላ የመጣ የመሐላው ቃል ግን ለዘላለም ፍጹም የሆነውን ልጅ ይሾማል ። ከተናገርነውም ዋና ነገሩ ይህ ነው ፤ በሰማያት በግርማው ዙፋን ቀኝ የተቀመጠ እንዲህ ያለ ሊቀ ካህናት አለን ፤ እርሱም የመቅደስና የእውነተኛይቱ ድንኳን አገልጋይ ነው ፥ እርስዋም በሰው ሳይሆን በጌታ የተተከለች ናት ። ሊቀ ካህናት ሁሉ መባንና መሥዋዕትን ሊያቀርብ ይሾማልና ፤ ስለዚህም ለዚህ ደግሞ የሚያቀርበው አንዳች ሊኖረው የግድ ነው ። እንግዲህ በምድር ቢኖርስ ፥ እንደ ሕግ መባን የሚያቀርቡት ስላሉ ፥ ካህን እንኳ ባልሆነም ፤ እነርሱም ሙሴ ድንኳኒቱን ሊሠራ ሳለ እንደ ተረዳ ፥ ለሰማያዊ ነገር ምሳሌና ጥላ የሚሆነውን ያገለግላሉ ። በተራራው እንደ ተገለጠልህ ምሳሌ ሁሉን ታደርግ ዘንድ ተጠንቀቅ ብሎት ነበርና ። አሁን ግን በሚሻል ተስፋ ቃል በተመሠረተ በሚሻል ኪዳን ደግሞ መካከለኛ እንደሚሆን በዚያ ልክ እጅግ የሚሻል አገልግሎት አግኝቶአል ። ፊተኛው ኪዳን ነቀፋ ባይኖረው ፥ ለሁለተኛው ስፍራ ባልተፈለገም ነበር ። እነርሱን እየነቀፈ ይላቸዋልና ። እነሆ ፥ ከእስራኤል ቤትና ከይሁዳ ቤት ጋር አዲስ ኪዳን የምገባበት ወራት ይመጣል ይላል ጌታ ፤ ከግብፅ አገር አወጣቸው ዘንድ እጃቸውን በያዝሁበት ቀን ከአባቶቻቸው ጋር እንደገባሁት ኪዳን አይደለም ፤ እነርሱ በኪዳኔ አልጸኑምና ፥ እኔም ቸል አልኋቸው ይላል ጌታ ። ከዚያ ወራት በኋላ ከእስራኤል ቤት ጋር የምገባው ቃል ኪዳን ይህ ነውና ይላል ጌታ ፤ ሕጌን በልቡናቸው አኖራለሁ በልባቸውም እጽፈዋለሁ ፥ እኔም አምላክ እሆንላቸዋለሁ እነርሱም ሕዝብ ይሆኑልኛል ። እያንዳንዱም ጐረቤቱን እያንዳንዱም ወንድሙን ። ጌታን እወቅ ብሎ አያስተምርም ከታናሹ ጀምሮ እስከ ታላቁ ድረስ ሁሉ ያውቁኛልና ። ዓመፃቸውን እምራቸዋለሁና ፥ ኃጢአታቸውንም ደግሜ አላስብም ። አዲስ በማለቱ ፊተኛውን አስረጅቶአል ፤ አሮጌና ውራጅ የሆነውስ ሊጠፋ ቀርቦአል ። ፊተኛይቱም ደግሞ የአገልግሎት ስርዓትና የዚህ ዓለም የሆነው መቅደስ ነበራት ። የመጀመሪያይቱ ድንኳን ተዘጋጅታ ነበርና ፥ በእርስዋም ቅድስት በምትባለው ውስጥ መቅረዙና ጠረጴዛው የመስዋዕቱም ኅብስት ነበረባት ፤ ከሁለተኛውም መጋረጃ ወዲያ ቅድስተ ቅዱሳን የምትባለው ድንኳን ነበረች ፥ በዚያም ውስጥ የወርቅ ማዕጠንት ነበረ ሁለንተናዋም በወርቅ የተለበጠች የኪዳን ታቦት ፤ በእርስዋም ውስጥ መና ያለባት የወርቅ መሶብና የበቀለች የአሮን በትር የኪዳኑም ጽላት ነበሩ ፥ በላይዋም ማስተስሪያውን የሚጋርዱ የክብር ኪሩቤል ነበሩ ፤ ስለ እነዚህም ስለ እያንዳንዳቸው ልንናገር አሁን አንችልም ። ይህም እንደዚህ ተዘጋጅቶ ሳለ ፥ ካህናት አገልግሎታቸውን እየፈጸሙ ዘወትር በፊተኛይቱ ድንኳን ይገቡባታል ፤ በሁለተኛይቱ ግን ሊቀ ካህናት ብቻውን በዓመት አንድ ጊዜ ይገባባታል ፥ እርሱም ሰለ ራሱና ስለ ሕዝቡ ስሕተት የሚያቀርበውን ደም ሳይዝ አይገባም ፤ ፊተኛይቱም ድንኳን በዚህ ገና ቆማ ሳለች ፥ ወደ ቅድስት የሚወስደው መንገድ ገና እንዳልተገለጠ መንፈስ ቅዱስ ያሳያል ። ይህም ለአሁኑ ጊዜ ምሳሌ ነው ፥ እንደዚህም መባና መስዋዕት ይቀርባሉ ፤ እነዚህም እስከ መታደስ ዘመን ድረስ የተደረጉ ፥ ስለ ምግብና ስለ መጠጥም ስለ ልዩ ልዩ መታጠብም የሚሆኑ የሥጋ ሥርዓቶች ብቻ ናቸውና የሚያመልከውን በህሊና ፍጹም ሊያደርጉት አይችሉም ። ነገር ግን ክርስቶስ ይመጣ ዘንድ ላለው መልካም ነገር ሊቀ ካህናት ሆኖ ፥ በምትበልጠውና በምትሻለው በእጆችም ባልተሠራች ማለት ለዚህ ፍጥረት ባልሆነች ድንኳን ፥ የዘላለምን ቤዛነት አግኝቶ አንድ ጊዜ ፈጽሞ ወደ ቅድስት በገዛ ደሙ ገባ እንጂ በፍየሎችና በጥጆች ደም አይደለም ። የኮርማዎችና የፍየሎች ደም በረከሱትም ላይ የተረጨ የጊደር አመድ ሥጋን ለማንጻት የሚቀድሱ ከሆኑ ፥ ነውር የሌለው ሆኖ በዘላለም መንፈስ ራሱን ለእግዚአብሔር ያቀረበ የክርስቶስ ደም እንዴት ይልቅ ሕያውን እግዚአብሔርን ልታመልኩ ከሞተ ሥራ ሕሊናችሁን ያነጻ ይሆን ? ስለዚህም የፊተኛው ኪዳን ሲጸና ሕግን የተላለፉትን የሚቤዥ ሞት ስለ ሆነ ፥ የተጠሩት የዘላለምን ርስት የተስፋ ቃል እንዲቀበሉ እርሱ የአዲስ ኪዳን መካከለኛ ነው ። ኑዛዜ ያለ እንደሆነ የተናዛዡን ሞት ማርዳት የግድ ነውና ፤ ሰው ሲሞት ኑዛዜው ይጸናልና ፥ ተናዛዡ በሕይወት ሲኖር ግን ከቶ አይጠቅምም ። ስለዚህም ፊተኛው ኪዳን እንኳ ያለ ደም አልተመረቀም ። ሙሴም ትእዛዛትን ሁሉ እንደ ሕጉ ለሕዝቡ ሁሉ ከተናገረ በኋላ ፥ የጥጆችንና የፍየሎችን ደም ከውኃና ከቀይ የበግ ጠጕር ከሂሶጵም ጋር ይዞ ። እግዚአብሔር ያዘዘላችሁ የኪዳን ደም ይህ ነው ብሎ በመጽሐፉና በሕዝቡ ሁሉ ላይ ረጨው ። እንዲሁም በድንኳኒቱና በማገልገያው ዕቃ ሁሉ ደምን ረጨ ። እንደ ሕጉም ከጥቂቶች በቀር ነገር ሁሉ በደም ይነጻል ፥ ደምም ሳይፈስ ስርየት የለም ። እንግዲህ በሰማያት ያሉትን የሚመስለው ነገር በዚህ ሊነጻ እንጂ በሰማያት ያሉቱ ራሳቸው ከእርሱ ይልቅ በሚበልጥ መስዋዕት ሊነጹ የግድ ነበረ ። ክርስቶስ በእጅ ወደ ተሰራች ፥ የእውነተኛይቱ ምሳሌ ወደ ምትሆን ቅድስት አልገባምና ፥ ነገር ግን በእግዚአብሔር ፊት ስለ እኛ አሁን ይታይ ዘንድ ወደ እርስዋ ወደ ሰማይ ገባ ። ሊቀ ካህናትም በየዓመቱ የሌላውን ደም ይዞ ወደ ቅድስት እንደሚገባ ፥ ራሱን ብዙ ጊዜ ሊያቀርብ አልገባም ፤ እንዲህ ቢሆንስ ፥ ዓለም ከተፈጠረ ጀምሮ ብዙ ጊዜ መከራ ሊቀበል ባስፈለገው ነበር ፤ አሁን ግን በዓለም ፍጻሜ ራሱን በመሠዋት ኃጢአትን ሊሽር አንድ ጊዜ ተገልጦአል ። ለሰዎችም አንድ ጊዜ መሞት ከእርሱ በኋላም ፍርድ እንደ ተመደበባቸው ፥ እንዲሁ ክርስቶስ ደግሞ ፥ የብዙዎችን ኃጢአት ሊሸከም አንድ ጊዜ ከተሰዋ በኋላ ፥ ያድናቸው ዘንድ ለሚጠባበቁት ሁለተኛ ጊዜ ያለ ኃጢአት ይታይላቸዋል ። ሕጉ ሊመጣ ያለው የበጎ ነገር እውነተኛ አምሳል ሳይሆን የነገር ጥላ አለውና ፥ ስለዚህም በየዓመቱ ዘወትር በሚያቀርቡት በዚያ መሥዋዕት የሚቀርቡትን ሊፈጽም ከቶ አይችልም ። እንደዚህማ ባይሆን ፥ የሚያመልኩት አንድ ጊዜ ነጽተው ከዚያ በኋላ በሕሊናቸው ኃጢአትን ስላላወቁ ማቅረብን በተዉ አልነበረምን ? ነገር ግን በዚያ መሥዋዕት በየዓመቱ የኃጢአት መታሰቢያ አለ ፤ የኮርማዎችና የፍየሎች ደም ኃጢአትን እንዲያስወግድ የማይቻል ነውና ። ስለዚህ ወደ ዓለም ሲገባ ። መሥዋዕትንና መባን አልወደድህም ሥጋን ግን አዘጋጀህልኝ ፤ በሙሉ በሚቃጠል መሥዋዕትና ሰለ ኃጢአት በሚሰዋ መሥዋዕት ደስ አላለህም ። በዚያን ጊዜ ። እነሆ ፥ በመጽሐፍ ጥቅልል ስለ እኔ እንደ ተጻፈ ፥ አምላኬ ሆይ ፥ ፈቃድህን ላደርግ መጥቼአለሁ አልሁ ይላል ። በዚህ ላይ ። መሥዋዕትንና መባን በሙሉ የሚቃጠል መሥዋዕትንም ስለ ኃጢአትም የሚሰዋ መሥዋዕትን አልወደድህም በእርሱም ደስ አላለህም ብሎ ፥ እነዚህም እንደ ሕግ የሚቀርቡት ናቸው ፥ ቀጥሎ ። እነሆ ፥ አምላኬ ሆይ ፥ ፈቃድህን ላደርግ መጥቼአለሁ ብሎአል ። ሁለተኛውንም ሊያቆም የፊተኛውን ይሽራል ። በዚህም ፈቃድ የኢየሱስ ክርስቶስን ሥጋ አንድ ጊዜ ፈጽሞ በማቅረብ ተቀድሰናል ። ሊቀ ካህናትም ሁሉ ዕለት ዕለት እያገለገለ ኃጢአትን ሊያስወግዱ ከቶ የማይችሉትን እነዚያን መሥዋዕቶች ብዙ ጊዜ እያቀረበ ቆሞአል ፤ እርሱ ግን ስለ ኃጢአት አንድን መሥዋዕት ለዘላለም አቅርቦ በእግዚአብሔር ቀኝ ተቀመጠ ፥ ጠላቶቹም የእግሩ መረገጫ እስኪደረጉ ድረስ ወደ ፊት ይጠብቃል ። አንድ ጊዜ በማቅረብ የሚቀደሱትን የዘላለም ፍጹማን አድርጎአቸዋልና ። መንፈስ ቅዱስም ደግሞ ስለዚህ ይመሰክርልናል ፤ ከዚያ ወራት በኋላ ከእነርሱ ጋር የምገባው ኪዳን ይህ ነው ይላል ጌታ ፤ በልባቸው ሕጌን አኖራለሁ በልቡናቸውም እጽፈዋለሁ ብሎ ከተናገረ በኋላ ፥ ኃጢአታቸውንና ዓመጻቸውንም ደግሜ አላስብም ይላል ። የእነዚህም ስርየት ባለበት ዘንድ ፥ ከዚህ ወዲህ ስለ ኃጢአት ማቅረብ የለም ። እንግዲህ ፥ ወንድሞች ሆይ ፥ በመረቀልን በአዲስና በሕያው መንገድ ወደ ቅድስት በኢየሱስ ደም በመጋረጃው ማለት በሥጋው በኩል እንድንገባ ድፍረት ስላለን ፥ በእግዚአብሔርም ቤት ላይ የሆነ ታላቅ ካህን ስላለን ፥ ከክፉ ሕሊና ለመንጻት ልባችንን ተረጭተን ሰውነታችንንም በጥሩ ውኃ ታጥበን በተረዳንበት እምነት በቅን ልብ እንቅረብ ፤ የተስፋን ቃል የሰጠው የታመነ ነውና እንዳይነቃነቅ የተስፋችንን ምስክርነት እንጠብቅ ፤ ለፍቅርና ለመልካምም ሥራ እንድንነቃቃ እርስ በርሳችን እንተያይ ፤ በአንዳንዶችም ዘንድ ልማድ እንደ ሆነው ፥ መሰብሰባችንን አንተው እርስ በርሳችን እንመካከር እንጂ ፤ ይልቁንም ቀኑ ሲቀርብ እያያችሁ አብልጣችሁ ይህን አድርጉ ። የእውነትን እውቀት ከተቀበልን በኋላ ወደን ኃጢአት ብናደርግ ከእንግዲህ ወዲህ ስለ ኃጢአት መሥዋዕት አይቀርልንምና ፥ የሚያስፈራ ግን የፍርድ መጠበቅ ተቃዋሚዎችንም ሊበላ ያለው የእሳት ብርታት አለ ። የሙሴን ሕግ የናቀ ሰው ሁለት ወይም ሦስት ቢመሰክሩበት ያለ ርኅራኄ ይሞታል ፤ የእግዚአብሔርን ልጅ የረገጠ ያንንም የተቀደሰበትን የኪዳኑን ደም እንደ ርኵስ ነገር የቆጠረ የጸጋውንም መንፈስ ያክፋፋ ፥ እንዴት ይልቅ የሚብስ ቅጣት የሚገባው ይመስላችኋል ? በቀል የእኔ ነው ፥ እኔ ብድራትን እመልሳለሁ ያለውን እናውቃለንና ፤ ደግሞም ። ጌታ በሕዝቡ ይፈርዳል ። በሕያው እግዚአብሔር እጅ መውደቅ የሚያስፈራ ነው ። ነገር ግን ግማሽ በነቀፋና በጭንቅ እንደ መጫወቻ ስለ ሆናችሁ ግማሽም እንዲህ ካሉት ጋር ስለ ተካፈላችሁ ፥ ብርሃን ከበራላችሁ በኋላ መከራ በሆነበት በትልቅ ተጋድሎ የጸናችሁበትን የቀደመውን ዘመን አስቡ ። የሚበልጥና ለዘወትር የሚኖር ገንዘብ በሰማይ ራሳችሁ እንዳላችሁ አውቃችሁ ፥ በእስራቴ ራራችሁልኝ የገንዘባችሁንም ንጥቂያ በደስታ ተቀበላችሁ ። እንግዲህ ታላቅ ብድራት ያለውን ድፍረታችሁን አትጣሉ ። የእግዚአብሔርን ፈቃድ አድርጋችሁ የተሰጣችሁን የተስፋ ቃል እንድታገኙ መጽናት ያስፈልጋችኋልና ። ገና በጣም ጥቂት ጊዜ ነው ፥ ሊመጣ ያለውም ይመጣል አይዘገይምም ፤ ጻድቅ ግን በእምነት ይኖራል ወደ ኋላም ቢያፈገፍግ ፥ ነፍሴ በእርሱ ደስ አይላትም ። እኛ ግን ነፍሳቸውን ሊያድኑ ከሚያምኑቱ ነን እንጂ ወደ ጥፋት ከሚያፈገፍጉ አይደለንም ። እምነትም ተስፋ ስለምናደርገው ነገር የሚያስረግጥ ፥ የማናየውንም ነገር የሚያስረዳ ነው ። ለሽማግሌዎች የተመሰከረላቸው በዚህ ነውና ። ዓለሞች በእግዚአብሔር ቃል እንደ ተዘጋጁ ፥ ስለዚህም የሚታየው ነገር ከሚታዩት እንዳልሆነ በእምነት እናስተውላለን ። አቤል ከቃየል ይልቅ የሚበልጥን መሥዋዕት ለእግዚአብሔር በእምነት አቀረበ ፥ በዚህም ፥ እግዚአብሔር ስለ ስጦታው ሲመሰክር ፥ እርሱ ጻድቅ እንደ ሆነ ተመሰከረለት ፤ ሞቶም ሳለ በመሥዋዕቱ እስከ አሁን ይናገራል ። ሄኖክ ሞትን እንዳያይ በእምነት ተወሰደ ፥ እግዚአብሔርም ስለ ወሰደው አልተገኘም ። ሳይወሰድ እግዚአብሔርን ደስ እንዳሰኘ ተመስክሮለታልና ፤ ያለ እምነትም ደስ ማሰኘት አይቻልም ፤ ወደ እግዚአብሔር የሚደርስ እግዚአብሔር እንዳለ ለሚፈልጉትም ዋጋ እንዲሰጥ ያምን ዘንድ ያስፈልገዋልና ። ኖኅ ገና ስለማይታየው ነገር ተረድቶ እግዚአብሔርን እየፈራ ቤተ ስዎቹን ለማዳን መርከብን በእምነት አዘጋጀ ፥ በዚህም ዓለምን ኰነነ ፥ በእምነትም የሚገኘውን ጽድቅ ወራሽ ሆነ ። አብርሃም የተባለው ርስት አድርጎ ሊቀበለው ወዳለው ስፍራ ለመውጣት በእምነት ታዘዘ ፥ ወዴትም እንደሚሄድ ሳያውቅ ወጣ ። ለእንግዶች እንደሚሆን በተስፋ ቃል በተሰጠው አገር በድንኳን ኖሮ ፥ ያን የተስፋ ቃል አብረውት ከሚወርሱ ከይስሐቅና ከያዕቆብ ጋር ፥ እንደ መጻተኛ በእምነት ተቀመጠ ፤ መሠረት ያላትን ፥ እግዚአብሔር የሠራትንና የፈጠራትን ከተማ ይጠብቅ ነበርና ። ተስፋ የሰጠው የታመነ እንደ ሆነ ስለ ቈጠረች ፥ ሣራ ራስዋ ደግሞ ዕድሜዋ እንኳ ካለፈ በኋላ ዘርን ለመፅነስ ኃይልን በእምነት አገኘች ። ስለዚህ ደግሞ በብዛታቸው እንደ ሰማይ ኮከብ እንደማይቈጠርም በባሕር ዳር እንዳለ አሸዋ የነበሩት የሞተን ሰው እንኳ ከመሰለው ከአንዱ ተወለዱ ። እነዚህ ሁሉ አምነው ሞቱ ፥ የተሰጣቸውን የተስፋ ቃል አላገኙምና ፤ ዳሩ ግን ከሩቅ ሆነው አዩትና ተሳለሙት ፥ በምድሪቱም እንግዶችና መጻተኞች እንዲሆኑ ታመኑ ። እንዲህ የሚሉት ለእነርሱ የሚሆነውን አገር እንዲፈልጉ ያመለክታሉና ። ያን የወጡበትን አገር አስበው ቢሆኑ ፥ ሊመለሱ ጊዜ በሆነላቸው ነበር ፤ አሁን ግን የሚበልጠውን እርሱም ሰማያዊ አገር ይናፍቃሉ ። ስለዚህ እግዚአብሔር አምላካቸው ተብሎ ሊጠራ በእነርሱ አያፍርም ፥ ከተማን አዘጋጅቶላቸዋልና ። አብርሃም በተፈተነበት ጊዜ ይስሐቅን በእምነት አቀረበ ፥ የተስፋን ቃል የተቀበለው ። በይስሐቅ ዘር ይጠራልሃል የተባለለት እርሱም አንድ ልጁን አቀረበ ፤ እግዚአብሔር ከሙታን እንኳ ሊያስነሣው እንዲቻለው አስቦአልና ፥ ከዚያም ደግሞ በምሳሌ አገኘው ። ይስሐቅ ሊመጣ ስላለው ነገር ያዕቆብንና ዔሳውን በእምነት ባረካቸው ። ያዕቆብ ሲሞት በእምነት የዮሴፍን ልጆች እያንዳንዳቸው ባረካቸው ፥ በዘንጉም ጫፍ ተጠግቶ ሰገደ ። ዮሴፍ ወደ ሞት ቀርቦ ሳለ በእምነት ስለ እስራኤል ልጆች መውጣት አስታወሰ ፥ ስለ አጥንቱም አዘዛቸው ። ሙሴ ከተወለደ በኋላ ወላጆቹ ያማረ ሕፃን መሆኑን አይተው በእምነት ሦስት ወር ሸሸጉት የንጉሥንም አዋጅ አልፈሩም ። ሙሴ ካደገ በኋላ የፈርዖን የልጅ ልጅ እንዳይባል በእምነት እምቢ አለ ፤ ከግብፅም ብዙ ገንዘብ ይልቅ ስለ ክርስቶስ መነቀፍ እጅግ የሚበልጥ ባለ ጠግነት እንዲሆን አስቦአልና ለጊዜው በኃጢአት ከሚገኝ ደስታ ይልቅ ከእግዚአብሔር ሕዝብ ጋር መከራ መቀበልን መረጠ ፤ ብድራቱን ትኵር ብሎ ተመልክቶአልና ። የንጉሡን ቍጣ ሳይፈራ የግብፅን አገር የተወ በእምነት ነበር ፤ የማይታየውን እንደሚያየው አድርጎ ጸንቶአልና ። አጥፊው የበኵሮችን ልጆች እንዳይነካ ፋሲካንና ደምን መርጨትን በእምነት አደረገ ። በደረቅ ምድር እንደሚያልፉ በኤርትራ ባሕር በእምነት ተሻገሩ ፥ የግብፅ ሰዎች ግን ሲሞክሩ ተዋጡ ። የኢያሪኮ ቅጥር ሰባት ቀን ከዞሩበት በኋላ በእምነት ወደቀ ። ጋለሞታይቱ ረዓብ ሰላዮችን በሰላም ስለ ተቀበለቻቸው ከማይታዘዙ ጋር በእምነት አልጠፋችም ። እንግዲህ ምን እላለሁ ? ስለ ጌዴዎንና ስለ ባርቅ ስለ ሶምሶንም ስለ ዮፍታሔም ስለ ዳዊትና ስለ ሳሙኤልም ስለ ነቢያትም እንዳልተርክ ጊዜ ያጥርብኛልና ። እነርሱ በእምነት መንግሥታትን ድል ነሡ ፥ ጽድቅን አደረጉ ፥ የተሰጠውን የተስፋ ቃል አገኙ ፥ የአንበሶችን አፍ ዘጉ ፥ የእሳትን ኃይል አጠፉ ፥ ከሰይፍ ስለት አመለጡ ፥ ከድካማቸው በረቱ ፥ በጦርነት ኃይለኞች ሆኑ ፥ የባዕድ ጭፍሮችን አባረሩ ። ሴቶች ሙታናቸውን በትንሣኤ ተቀበሉ ፤ ሌሎችም መዳንን ሳይቀበሉ የሚበልጠውን ትንሣኤ እንዲያገኙ እስከ ሞት ድረስ ተደበደቡ ፤ ሌሎችም መዘበቻ በመሆንና በመገረፍ ከዚህም በላይ በእስራትና በወኅኒ ተፈተኑ ፤ በድንጋይ ተወግረው ሞቱ ፥ ተፈተኑ ፥ በመጋዝ ተሰነጠቁ ፥ በሰይፍ ተገድለው ሞቱ ፥ ሁሉን እያጡ መከራን እየተቀበሉ እየተጨነቁ የበግና የፍየል ሌጦ ለብሰው ዞሩ ፤ ዓለም አልተገባቸውምና በምድረ በዳና በተራራ ፥ በዋሻና በምድር ጕድጓድ ተቅበዘበዙ ። እነዚህም ሁሉ በእምነታቸው ተመስክሮላቸው ሳሉ የተሰጠውን የተስፋ ቃል አላገኙም ፥ ያለ እኛ ፍጹማን እንዳይሆኑ እግዚአብሔር ስለ እኛ አንዳች የሚበልጥ ነገርን አስቀድሞ አይቶ ነበርና ። እንግዲህ እነዚህን የሚያህሉ �